Spis treści Pomocy dla Edytora PIF: Tryb standardowy

Za pomocą Edytora PIFmożesz zmienić lub utworzyć pliki informacji o programie, zawierające informacje o sposobie uruchamiania aplikacji spoza Windows.

O tym, jak korzystać z Pomocy, dowiesz się naciskając klawisz F1.

Jak...

Utworzyć nowy plik informacji o programie

Edytować plik informacji o programie

Modyfikować standardowy plik informacji o programie

Polecenia

Polecenia z menu Plik

Polecenia z menu Tryb

Opcje dla trybu standardowego

Zamknięcie okna przy kończeniu

Bezpośrednia modyfikacja (Porty)

Bezpośrednia modyfikacja (Klawiatura)

Wymogi pamięci dla trybu standardowego

Bez zachowania ekranu

Bez zmiany ekranu

Parametry opcjonalne

Blokada przełączania programów

Nazwa pliku programu

Rezerwacja klawiszy skrótu

Katalog uruchomieniowy

Tryb wizyjny

Tytuł okna

Pamięć XMS


Spis treści Pomocy dla Edytora PIF: Tryb rozszerzony 386

Za pomocą Edytora PIFmożesz zmienić lub utworzyć pliki informacji o programie, zawierające informacje o sposobie uruchamiania aplikacji spoza Windows.

O tym, jak korzystać z Pomocy, dowiesz się naciskając klawisz F1.

Jak...

Utworzyć nowy plik informacji o programie

Edytować plik informacji o programie

Modyfikować standardowy plik informacji o programie

Polecenia

Polecenia z menu Plik

Polecenia z menu Tryb

Opcje dla trybu rozszerzonego 386

Zaawansowane

Zamknij okno przy kończeniu

Pamięć obrazu

Pamięć EMS

Na drugim planie

Wyłącznie

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386

Parametry opcjonalne

Nazwa pliku programu

Katalog uruchomieniowy

Opcje wyświetlania

Tytuł okna

Pamięć XMS


Spis treści Pomocy dla Edytora PIF: Opcje zaawansowane dla trybu rozszerzonego 386

Za pomocą Edytora PIFmożesz zmienić lub utworzyć pliki PIF, zawierające informacje o sposobie uruchamiania aplikacji spoza Windows.

O tym, jak korzystać z Pomocy, dowiesz się naciskając klawisz F1.

Jak...

Utworzyć nowy plik informacji o programie

Edytować plik informacji o programie

Modyfikować standardowy plik informacji o programie

Polecenia

Polecenia z menu Plik

Polecenia z menu Tryb

Opcje zaawansowane dla trybu rozszerzonego 386

Zamknięcie aktywnej aplikacji

Szybkie wklejanie

Klawisze skrótu dla aplikacji

Drugi plan i Pierwszy plan

Wykryj wolny czas

Blokada pamięci EMS

Emulacja trybu tekstowego

Blokada pamięci aplikacji

Opcje ekranu

Rezerwacja klawiszy skrótu

Zachowanie pamięci obrazu

Stosowanie obszaru wysokiej pamięci (HMA)

Blokada pamięci XMS


Polecenia z menu Plik

Użyj paska przewijania, żeby zobaczyć dalsze polecenia.

Nowy

Otwiera nowy, nie posiadający nazwy plik informacji o programie zawierający standardowe ustawienia.

Otwórz

Otwiera pole dialogu, z którego możesz wybrać i otworzyć istniejący plik informacji o programie.

Zachowaj

Zachowuje zmiany w pliku informacji o programie, ale go nie zamyka, można więc dalej nad nim pracować.

Zachowaj jako

Zachowuje zmiany w nowym lub istniejącym pliku informacji o programie, ale go nie zamyka, można więc dalej nad nim pracować.

Koniec

Zamyka plik i kończy pracę Edytora PIF.

Można zachować plik przed opuszczeniem edytora.


Polecenia z menu Tryb

Standardowy

Wyświetla ustawienia Edytora PIF dla trybu standardowego.

Rozszerzony 386

Wyświetla ustawienia Edytora PIF dla trybu rozszerzonego 386.


Tworzenie nowego pliku informacji o programie

Gdy używasz programu instalacyjnego Windows lub Menedżera programów do utworzenia elementu grupy dla aplikacji spoza Windows, wówczas Windows automatycznie tworzy plik informacji o programie. Uruchamiając aplikację spoza Windows, system Windows szuka pliku informacji o programie, który ma być użyty z tą aplikacją. Jeśli plik taki nie istnieje, to Windows używa standardowego pliku nformacji o programie. Jeśli aplikacja nie działa z plikiem standardowym, to możesz utworzyć nowy plik informacji o programie.

Jak utworzyć plik informacji o programie

1	Z menu Plik wybierz polecenie Nowy.

2	Z menu Tryb wybierz ten, w którym działa aplikacja (Standardowy lub Rozszerzony 386).

Jeśli wybierzesz tryb, w którym aktualnie nie pracujesz, to pojawi się komunikat. Aby kontynuować ustawianie opcji dla wybranego trybu, wybierz przycisk OK.

3	Określ opcje odnoszące się do aplikacji.

Aby uzyskać informację o opcji, wybierz ją i naciśnij klawisz F1.

4	Jeśli zamierzasz uruchamiać aplikację w obydwu trybach, to z menu Tryb wybierz drugi tryb, a następnie określ dla niego opcje.

5	Z menu Plik wybierz polecenie Zachowaj jako.

6	W polu Nazwa pliku, wpisz nazwę pliku programu aplikacji, dodając rozszerzenie .PIF.

7	Wybierz przycisk OK.

Patrz także

Opcje zaawansowane dla trybu rozszerzonego 386

Modyfikowanie standardowego pliku informacji o programie

Opcje dla trybu rozszerzonego 386

Opcje dla trybu standardowego


Modyfikowanie standardowego pliku informacji o programie

Uruchamiając aplikację spoza Windows, która nie posiada pliku informacji o programie, Windows wykorzystuje standardowy plik _DEFAULT.PIF. Ustawienia zawarte w tym pliku działają z większością aplikacji, lecz w razie potrzeby możesz je zmienić. Np.: możesz spowodować, żeby aplikacja działała w oknie, a nie na całym ekranie.

Ponieważ Windows może używać standardowego pliku informacji o programie dla innych aplikacji, lepiej jest utworzyć nowy plik informacji o programie niż modyfikować standardowy. Możesz go jednak wykorzystać jako punkt startowy: zmodyfikować go i zachować pod inną nazwą,.

Jak zmienić standardowy plik informacji o programie

1	W polu Nazwa pliku programu wpisz _DEFAULT.COM.

2	Zostaw puste pole Tytuł okna.

3	Zmień pozostałe ustawienia.

Aby uzyskać informację o opcji, wybierz ją i naciśnij klawiswz F1.

Windows nie używa niektórych ustawień, kiedy wykorzystuje plik _DEFAULT.PIF do uruchomienia aplikacji. Edytor PIF weryfikuje jednak zawartość tych pól, powinieneś więc w każdym z nich określić prawidłowe nastawy.

4	Z menu Plik wybierz polecenie Zachowaj jako.

5	Wpisz nazwę pliku _DEFAULT.PIF.

6	Wybierz przycisk OK.


Edytowanie pliku informacji o programie

Jeśli aplikacja nie działa poprawnie, to możesz spróbować edytować jej plik informacji o programie, np.:

Zmień ścieżkę dostępu do aplikacji.

Określ parametry programu lub zmień domyślny katalog zawierający pliki Twojej aplikacji.

Przydziel dla aplikacji więcej pamięci lub całą dostępną.

Uwaga:	Jeśli w Menedżerze programów istnieje element grupy, odpowiadający tej aplikacji, to możesz zmienić ścieżkę i domyślny katalog, używając polecenia Właściwości (występującego w Menedżerze programów w menu Plik).

Jak edytować plik informacji o programie

1	Z menu Plik wybierz polecenie Otwórz.

2	Wpisz lub wybierz nazwę pliku, a następnie wybierz przycisk OK.

3	Zmień odpowiednie opcje.

Aby uzyskać informację o opcji, wybierz ją i naciśnij klawisz F1.

4	Z menu Plik wybierz polecenie Zachowaj.

Patrz także

Opcje zaawansowane dla trybu rozszerzonego 386

Opcje dla trybu rozszerzonego 386

Opcje dla trybu standardowego


Opcje dla trybu standardowego

Lista opcji dla trybu standardowego:

Zamknięcie okna przy kończeniu

Bezpośrednia modyfikacja (Porty)

Bezpośrednia modyfikacja (Klawiatura)

Wymogi pamięci dla trybu standardowego

Bez zachowania ekranu

Bez zmiany ekranu

Parametry opcjonalne

Blokada przełączania programów

Nazwa pliku programu

Rezerwacja klawiszy skrótu

Katalog uruchomieniowy

Tryb wizyjny

Tytuł okna

Pamięć XMS


Nazwa pliku programu

Wpisz nazwę pliku uruchamiającego aplikację. Jeśli potrzeba wpisz także stację dysków, katalog i rozszerzenie nazwy pliku.

Sprawdź czy nazwa pliku informacji o programie jest zgodna z nazwą pliku programu, np.: jeśli plik programu nazywa się MP.COM (Microsoft Multiplan), to nazwa pliku informacji o programie powinna być MP.PIF.

Jeśli uruchamiasz aplikację z programu wsadowego, to w tym polu możesz podać jego nazwę.

Możesz także w tym polu podać zmienną środowiska. Jeśli używasz zmiennej środowiska, to możesz wstawić nazwę zmiennej do pliku informacji o programie i przypisać jej wartość w pliku AUTOEXEC.BAT, korzystając z polecenia set. Przed nazwą i po nazwie zmiennej wpisz znak procent (%).

Patrz także

Parametry opcjonalne

Katalog uruchomieniowy

Tytuł okna


Tytuł okna

Wpisz tytuł swojej aplikacji. W czasie działania aplikacji pojawi się on w pasku tytułu okna.

Jeśli zostawisz pole puste, to pasek tytułu pokaże nazwę aplikacji (bez rozszerzenia).

Uwaga:	Możesz także określić tytuł okna za pomocą Menedżera programów, używając dostępnego w menu Plik polecenia Właściwości. Ustawienia zdefiniowane w Menedżerze programów zastępują ustawienia określone w Edytorze PIF. Możesz także podać w tym polu zmienną środowiska. Jeśli używasz zmiennej środowiska, to możesz wstawić nazwę zmiennej do pliku informacji o programie i przypisać jej wartość w pliku AUTOEXEC.BAT, korzystając z polecenia set. Przed nazwą i po nazwie zmiennej wpisz znak procent (%).

Patrz także

Nazwa pliku programu


Parametry opcjonalne

Wpisz parametry używane przez Twoją aplikację. Są to te same parametry, które wpisujesz po nazwie aplikacji, gdy ją uruchamiasz z poziomu systemu MS-DOS. Np.: aby uruchomić Microsoft Word w trybie znakowym, wpisz w tym polu /c.

Jeśli Twoja aplikacja nie wymaga określenia parametrów lub nie chcesz ich używać, to zostaw pole puste albo zapoznaj się dokładnie z dokumentacją aplikacji i podaj właściwe parametry.

Jeśli chcesz, aby Windows pytał Cię o parametry, wpisz znak zapytania (?).

Jeśli uruchamiasz aplikację za pomocą Menedżera programów lub Menedżera plików, używając znajdującego się w menu Plik polecenia Uruchom, to możesz użyć innych parametrów, zamiast zachowanych w pliku informacji o programie, wpisując je w polu dialogu Uruchom po nazwie aplikacji. Możesz także określić parametry za pomocą Menedżera programów, używając dostępnego w menu Plik polecenia Właściwości. Ustawienia zdefiniowane w Menedżerze programów zastępują ustawienia określone w Edytorze PIF.

Uwaga:	Możesz także podać w tym polu zmienną środowiska. Jeśli używasz zmiennej środowiska, to możesz wstawić nazwę zmiennej do pliku informacji o programie i przypisać jej wartość w pliku AUTOEXEC.BAT, korzystając z polecenia set. Przed nazwą i po nazwie zmiennej wpisz znak procent (%).

Patrz także

Nazwa pliku programu


Katalog uruchomieniowy

Określ stację dysków i katalog, który ma być używany przez Windows jako katalog uruchomieniowy (lub "katalog roboczy"). Jest to przeważnie katalog, w którym znajduje się plik programu danej aplikacji, ale może to być dowolny katalog, w którym aplikacja ma zachowywać pliki. Wpisanie tych danych nie jest konieczne. Jeśli chcesz żeby Windows określił katalog uruchomieniowy, to nie wypełniaj tego pola.

Możesz także określić parametry za pomocą Menedżera programów, używając dostępnego w menu Plik polecenia Właściwości. Ustawienia zdefiniowane w Menedżerze programów zastępują ustawienia określone w Edytorze PIF.

Uwaga:	Możesz także podać w tym polu zmienną środowiska. Jeśli używasz zmiennej środowiska, to możesz wstawić nazwę zmiennej do pliku informacji o programie i przypisać jej wartość w pliku AUTOEXEC.BAT, korzystając z polecenia set. Przed nazwą i po nazwie zmiennej wpisz znak procent (%).

Patrz także

Nazwa Pliku Programowego


Tryb wizyjny

Używając opcji Tryb wizyjny, możesz określić czy Windows powinien zarezerwować pamięć na uruchomienie aplikacji w trybie Tekst, czy w trybie Grafika/Tekst przedstawiany graficznie. (Ustawienie "Tekst przedstawiany graficznie" odnosi się do aplikacji, które pracują w trybie tekstowym lecz do wyświetlenia tekstu używają wielu stron wideo i dlatego wymagają większej ilości pamięci.) Opcje Tryb wizyjny określają, ile pamięci jest potrzebne do zachowania i odtworzenia zawartości ekranu oraz skopiowania jej do Schowka.

Dla aplikacji, które działają w obydwu trybach (tekstowym i graficznym), wybierz opcję Grafika/Tekst przedstawiany graficznie. Jeśli nie jesteś pewien, w którym trybie pracuje aplikacja, to wybierz opcję Grafika/Tekst przedstawiany graficznie.


Wymogi pamięci dla trybu standardowego

Wpisz (w kilobajtach) ilość wolnej pamięci konwencjonalnej, jaka jest wymagana do uruchomienia aplikacji. Sprawdź wymagania stawiane systemowi. Jeśli nie znasz tej wielkości, to pozostaw ustawienie standardowe.

Jeśli podczas uruchamiania aplikacji działają inne aplikacje i Windows nie może zapewnić określonej w tym polu ilości pamięci, to pojawi się komunikat o braku pamięci. Prawdobpodobnie potrzeba będzie wtedy zwolnić pamięć przed uruchomieniem Windows.

Uwaga:	Nie podawaj ilości pamięci, wymienionej w dokumentacji aplikacji, ponieważ jest ona zwykle ilością szacunkową, wymaganą dla całego systemu, a nie ilością potrzebną do uruchomienia aplikacji.


Pamięć XMS dla trybu standardowego

Wpisz, jaka ilość pamięci rozszerzonej typu extended ma być zarezerwowana dla Twojej aplikacji. Opcję tę możesz wykorzystać, jeśli zainstalowana w Twoim komputerze pamięć rozszerzona typu extended jest zgodna ze standardem Lotus/Intel/Microsoft/AST XMS w wersji 2.0 lub wyższej. Zazwyczaj możesz pozostawić standardowe wartości.

Opcja	Określa

Wymagane KB	Minimalną ilość pamięci rozszerzonej typu extended (w kilobajtach), wymaganą przez Twoją aplikację. Sprawdź wymagania stawiane systemowi. Jeśli nie znasz tej wielkości, to pozostaw ustawienie standardowe.

Wpisz 0 dla aplikacji, która nie używa pamięci rozszerzonej typu extended.

Jeśli podczas uruchamiania aplikacji działają inne aplikacje i Windows nie może zapewnić określonej w tym polu ilości pamięci, to pojawi się komunikat o braku pamięci. Prawdopodobnie potrzeba będzie zwolnić część pamięci.

Granica KB	Maksymalną ilość pamięci rozszerzonej typu extended (w kilobajtach), przydzieloną aplikacji.

Ustawienie to zapobiega przydzieleniu aplikacjom korzystającym z pamięci XMS wszystkich dostępnych bloków pamięci rozszerzonej.

Standardowe ustawienie 0 zapobiega użyciu przez aplikację pamięci rozszerzonej typu extended, z wyjątkiem obszaru wysokiej pamięci (HMA). Ustawienie -1 powoduje przydzielenie aplikacji takiej ilości pamięci rozszerzonej typu extended, jakiej ona wymaga, do granic pamięci systemu włącznie. Ustawienie -1 nie jest najwłaściwsze, ponieważ może to drastycznie spowolnić działanie Twego systemu.

Patrz także

Wymogi pamięci dla trybu standardowego


Bezpośrednia modyfikacja (Porty)

Niektóre aplikacje używają zasobów systemowych w sposób, który nie pozwala ich dzielić z innymi aplikacjami. Wybierając tę opcję, nie pozwalasz, aby dwie aplikacje jednocześnie starały się korzystać z tego samego portu.

Zaznacz pola wyboru wszystkich portów szeregowych (COM1, COM2, COM3, COM4), z których korzysta Twoja aplikacja. Jeśli używasz aplikacji komunikacyjnej, to zaznacz port, którego chcesz używać.

Jeśli jest zaznaczona którakolwiek z tych opcji, to Windows i inne aplikacje nie reagują na klawisze skrótów podczas działania aplikacji. Aby wrócić do pulpitu Windows, musisz zakończyć jej działanie.

Patrz także

Bezpośrednia modyfikacja (Klawiatura)


Bezpośrednia modyfikacja (Klawiatura)

Niektóre aplikacje korzystają z bufora klawiatury w sposób, który nie pozwala go dzielić z innymi aplikacjami. Jeśli zaznaczysz pole wyboru opcji Klawiatura, to Twoja aplikacja będzie miała wyłączny dostęp do klawiatury. Wybierz tę opcję, jeśli jesteś pewien, że aplikacja korzysta z bufora klawiatury. Jeśli nie jesteś pewien - to jej nie wybieraj.

Jeśli ta opcja jest zaznaczona, to Windows i inne aplikacje nie reagują na klawisze skrótów podczas działania aplikacji. Aby wrócić do pulpitu Windows, musisz zakończyć jej działanie.

Patrz także

Bezpośrednia modyfikacja (Porty)


Bez zachowania ekranu

Korzystaj z tej opcji tylko wtedy, kiedy aplikacja zachowuje informację o swoim ekranie i posiada polecenie "Odtwórz ekran".

Gdy przełączasz się między aplikacjami w trybie standardowym, wówczas Windows zachowuje w pamięci informację wyświetlaną na ekranie. W ten sposób zapewnia poprawne wyświetlenie informacji po powrocie do pierwotnej aplikacji.

Jeśli zaznaczysz pole wyboru Bez zachowania ekranu, to Windows nie będzie już zachowywał informacji o ekranie tej aplikacji i udostępni jej zwolnioną pamięć. Aplikacja może wtedy działać szybciej, ale po przełączeniu się do niej ekran nie będzie odtworzony poprawnie, chyba że aplikacja potrafi sama odtwarzać informację o ekranie.


Bez zmiany ekranu

Wybranie tej opcji uniemożliwia kopiowanie do Schowka (za pomocą klawiszy ALT+PRINT SCREEN lub PRINT SCREEN) obrazów ekranu lub okna.

Wybierając tę opcję zapobiegasz przydzieleniu pamięci dla tej funkcji i udostępniasz zwolnioną pamięć aplikacji.


Blokada przełączania programów

Wybranie tej opcji zapobiega przydzieleniu przez Windows pamięci na przełączanie programów i udostępnia ją aplikacji.

Wybranie tej opcji powoduje również, że nie będzie można się przełączyć do innej aplikacji za pomocą klawiszy ALT+TAB, ALT+ESC lub CTRL+ESC.

Jeśli Twoja aplikacja nie posiada mechanizmów umożliwiających przełączanie się do innych aplikacji lub jest aplikacją Microsoft Basic, wykorzystującą port szeregowy, to wybierz tę w celu zaoszczędzenia pamięci.

Jeśli wybierzesz tę opcje, to musisz zakończyć pracę aplikacji, aby powrócić do Windows lub przełączyć się do innej aplikacji.


Zamknięcie okna przy kończeniu

Jeśli chcesz by okno (lub ekran) pozostało otwarte po opuszczeniu aplikacji, to wyczyść pole wyboru tej opcji. Jest to bardzo przydatne, kiedy polecenie lub aplikacja wyświetlają wyniki na ekranie. Jeśli okno zamknie się zbyt szybko, to nie zdążysz ich zaobserwować.

Standardowo okno zamyka się, kiedy opuszczasz aplikację.


Rezerwacja klawiszy skrótu dla trybu standardowego

Wybierz pola wyboru tych klawiszy skrótu, które mają działać zgodnie z Twoją aplikacją, a nie z Windows.

Jeśli Twoja aplikacja używa któregoś z tych klawiszy skrótu, to zaznacz właściwe pole.Taki wybór powoduje, że gdy aplikacja jest aktywna, to do klawiszy przypisane są - zamiast funkcji Windows - funkcje aplikacji. Zakończenie pracy aplikacji przywraca klawiszom ich pierwotne funkcje w Windows.

Np.: jeśli zaznaczysz pole wyboru ALT+TAB, to zarezerwujesz te klawisze dla aplikacji i ich naciśnięcie nie spowoduje przełączania między aplikacjami.


Opcje dla trybu rozszerzonego 386

Lista opcji dla trybu rozszerzonego 386:

Zaawansowane

Zamknij okno przy kończeniu

Opcje wyświetlania

Pamięć EMS

Na drugim planie

Wyłącznie

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386

Parametry opcjonalne

Nazwa pliku programu

Katalog uruchomieniowy

Pamięć obrazu

Tytuł okna

Pamięć XMS


Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386

Użyj tej opcji do przydzielenia pamięci konwencjonalnej dla aplikacji.

Opcja	Określa

Wymagane KB	Minimalną ilość pamięci (w kilobajtach), wymaganą przez Twoją aplikację. Sprawdź wymagania stawiane systemowi. Jeśli nie znasz tej wielkości, to pozostaw ustawienie standardowe.

Jeśli podczas uruchamiania aplikacji działają inne aplikacje i Windows nie może zapewnić określonej w tym polu ilości pamięci, to pojawi się komunikat o braku pamięci. Wtedy prawdopodobnie potrzeba będzie zakończyć działanie niektórych aplikacji lub określić mniejszą ilość pamięci albo zwolnić pamięć przed uruchomieniem Windows.

Wpisz 0, aby zaznaczyć, że aplikacja nie stawia wymagań odnośnie minimalnej ilości pamięci. Windows przydzieli wówczas całą dostępną pamięć, aż do granicy określonej w polu Zalecane KB. Jeśli zaś wpiszesz -1, to Windows przydzieli aplikacji maksymalną ilość pamięci.

Zalecane KB	Maksymalną ilość pamięci, którą może wykorzystać Twoja aplikacja. Niektóre aplikacje działają lepiej, gdy mają przydzielone więcej pamięci, niż to określają minimalne wymagania. Granicą jest 640KB

Wpisz -1, aby przydzielić możliwie maksymalną ilość pamięci.

Uwaga:	Nie podawaj ilości pamięci, wymienionej w dokumentacji aplikacji, ponieważ jest ona zwykle ilością szacunkową, wymaganą dla całego systemu, a nie ilością potrzebną do uruchomienia aplikacji.


Opcje wyświetlania

Użyj tej opcji do ustawienia sposobu zgłoszenia się aplikacji.

Użyj	Aby

Pełny ekran	Uruchom aplikację na całym ekranie.

Uruchomienie aplikacji w tym trybie oszczędza pamięć. Przełączanie między aplikacją a pulpitem Windows odbywa się przez naciśnięcie klawiszy ALT+TAB. Jednak nie możesz wymieniać informacji między aplikacjami pełnoekranowymi i pozostałymi aplikacjami tak łatwo, jak wtedy, gdy wszystkie aplikacje pracują w oknach. (Naciskając klawisze ALT+PRINT SCREEN możesz skopiować do Schowka obraz ekranu aplikacji pełnoekranowej).

W oknie	Uruchom aplikację w oknie.

Uruchomienie aplikacji w oknie zajmuje więcej pamięci. Masz jednak wszystkie korzyści pracy w oknie, włączając łatwą wymianę informacji między aplikacjami.

Aby przełączyć aplikację z pełnego ekranu do okna (lub vice versa), naciśnij klawisze ALT+ENTER. Niektóre aplikacje wyświetlające grafikę lub mające bezpośredni dostęp do pamięci ekranu, mogą pracować tylko w trybie pełnoekranowym. Próba przełączenia z ekranu do okna spowoduje pojawienie się komunikatu.


Na drugim planie

Zaznacz to pole, aby Twoja aplikacja działała także wtedy, kiedy nie jest aplikacją aktywną.

Jeśli wybierzesz tę opcję, to aplikacja będzie działała w tle (np. wykonując obliczenia), a Ty będziesz pracować z inną aplikacją. Wybranie tej opcji spowoduje wolniejsze działanie pozostałych aplikacji. Jeśli nie zaznaczysz tej opcji, to aplikacja będzie działała tylko wtedy, gdy jest aktywna.

Patrz także

Wyłącznie

Drugi plan i Pierwszy plan


Wyłącznie

Zaznacz tę opcję, jeśli aplikacja ma mieć wyłączny dostęp do zasobów systemu w czasie, gdy jest aplikacją aktywną. Żadne inne aplikacje, nawet ustawione na działanie w tle, nie będą działały w tym czasie.

Możesz wybrać tę opcję zarówno dla aplikacji działających w oknie jak i na pełnym ekranie. Jednak aplikacje działające w oknie nie mają przydzielonych wszystkich zasobów systemu. Część z nich jest zarezerwowana dla Windows i jego aplikacji.

Patrz także

Na drugim planie


Opcje zaawansowane dla trybu rozszerzonego 386

Lista opcji zaawansowanych dla trybu rozszerzonego 386.

Opcje wielozadaniowe

Drugi plan i Pierwszy plan

Wykryj wolny czas

Opcje pamięci

Blokada pamięci EMS

Blokada pamięci aplikacji

Stosowanie obszaru wysokiej pamięci (HMA)

Blokada pamięci XMS

Opcje wyświetlania

Emulacja trybu tekstowego

Opcje ekranu

Zachowanie pamięci obrazu

Inne opcje

Zamknięcie aktywnej aplikacji

Szybkie wklejanie

Klawisze skrótu dla aplikacji

Rezerwacja klawiszy skrótu dla trybu rozszerzonego 386


Drugi plan i Pierwszy plan

Określając ustawienia opcji Drugi plan i Pierwszy plan, ustalasz sposób przydziału zasobów CPU (procesora) dla aplikacji. Liczby, które podajesz ustalają priorytet aplikacji względem innych działających. Dlatego liczby te nie mogą być traktowane jako procent czasu pracy procesora. Im wyższy priorytet posiada aplikacja, tym ma więcej przydzielonych zasobów CPU.

Priorytety można przydzielać od 0 do 10000.Standardowy priorytet dla planu drugiego wynosi 50, a dla planu pierwszego 100.

Jeśli aplikacja jest aplikacją aktywną, to jej priorytet określa pole Pierwszy plan. Np.: jeśli chcesz być pewien, że aplikacja będzie mieć przydzielony (bez przerw) niezbędny jej czas procesora, to ustaw opcję na 10000.

Jeśli aplikacja jest aplikacją nieaktywną, to jej priorytet określa pole Drugi plan.

Uwaga:	Kiedy aplikacja działa w oknie, to możesz zmienić jej priorytety za pomocą poleceń z menu sterowania.

Patrz także

Na drugim planie

Wyłącznie


Wykryj wolny czas

Jeśli zaznaczysz tę opcję, to - podczas oczekiwania Twojej aplikacji na wprowadzenie danych - innej aplikacji zostanie przydzielonych więcej zasobów CPU (procesora).

Na ogół, powinno się zaznaczać tę opcję, ponieważ przyspiesza działanie pozostałych aplikacji.

Zdarzają się jednak aplikacje, które nie działają poprawnie z tą opcją. Aby się o tym przekonać, wybierz tę opcję i uruchom aplikację. Jeśli aplikacja nie będzie działała poprawnie, to wyczyść pole wyboru. Jeśli będzie - pozostaw zaznaczone.


Pamięć EMS

Podczas pracy w trybie rozszerzonym 386 system Windows symuluje pamięć rozszerzoną typu expanded dla aplikacji, które jej używają.

Użyj opcji Pamięć EMS, aby określić ilość pamięci rozszerzonej typu expanded, przydzielonej dla aplikacji.

Uwaga:	Podczas pracy w trybie wirtualnym Windows przydziela pamięć EMS i pamięć XMS z tej samej puli pamięci. Czyni to według specyfikacji: Lotus/Intel/Microsoft (LIM) Expanded Memory Specification lub Lotus/Intel/Microsoft/AST eXtended Memory Specification.

Opcja	Określa

Wymagane KB	Minimalna ilość pamięci rozszerzonej typu expanded (w kilobajtach), wymagana przez Twoją aplikację. Sprawdź wymagania stawiane systemowi. Jeśli nie znasz tej wielkości, to pozostaw ustawienie standardowe.

Jeśli podczas uruchamiania aplikacji działają inne aplikacje i Windows nie może zapewnić określonej w tym polu ilości pamięci, to pojawi się komunikat o braku pamięci. Prawdopodobnie potrzeba będzie wtedy zwolnić część pamięci.

Ustaw 0 dla aplikacji, które nie wymagają pamięci rozszerzonej typu expanded.

Granica KB	Maksymalna ilość pamięci rozszerzonej typu expanded (w kilobajtach), przydzielona aplikacji. Opcja ta zapobiega przydzieleniu nadmiernej ilości pamięci.

Standardową wartością jest 1024. Ustawienie -1 powoduje przydzielenie aplikacji takiej ilości pamięci rozszerzonej typu expanded, jakiej ona wymaga, do granic pamięci systemu włącznie. Ustawienie 0 zapobiega użyciu przez aplikację pamięci EMS

Patrz także

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386

Pamięć XMS dla trybu rozszerzonego 386


Blokada pamięci EMS

Zaznacz pole wyboru tej opcji, jeśli chcesz, żeby pamięć rozszerzona typu expanded przydzielona aplikacji wykorzystywała jedynie pamięć fizyczną, bez wirtualnej.

Większość aplikacji pracuje poprawnie przy niezaznaczonej opcji. Istnieją jednak dwa przypadki, w których nie zablokowanie pamięci może spowodować nieprawidłowe działanie aplikacji: kiedy używasz programu rezydentnego lub programu obsługi urządzenia MS-DOS, które korzystają z pamięci rozszerzonej typu expanded.

Blokada pamięci aplikacji może spowolnić działanie systemu i zmniejszyć ilość dostępnej pamięci.

Patrz także

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386

Pamięć XMS dla trybu rozszerzonego 386


Pamięć XMS dla trybu rozszerzonego 386

Użyj tej opcji do przydzielenia pamięci rozszerzonej typu extended dla aplikacji.

Ponieważ niewiele aplikacji wymaga pamięci rozszerzonej typu extended, możesz pozostawić standardowe ustawienie opcji

Opcja	Określa

Wymagane KB	Minimalna ilość pamięci rozszerzonej typu extended (w kilobajtach), wymagana przez Twoją aplikację. Sprawdź wymagania stawiane systemowi. Jeśli nie znasz tej wielkości, to pozostaw ustawienie standardowe.

Jeśli podczas uruchamiania aplikacji działają inne aplikacje i Windows nie może zapewnić określonej w tym polu ilości pamięci, to pojawi się komunikat o braku pamięci. Prawdopodobnie potrzeba będzie wtedy zwolnić część pamięci przed uruchomieniem Windows.

Wpisz 0 dla aplikacji, która nie używa pamięci rozszerzonej typu extended.

Granica KB	Maksymalna ilość pamięci rozszerzonej typu extended (w kilobajtach), przydzielona aplikacji.

Ustawienie to zapobiega przydzieleniu aplikacjom korzystającym z pamięci XMS wszystkich dostępnych bloków pamięci rozszerzonej.

Standardowym ustawieniem jest 1024. Ustawienie -1 powoduje przydzielenie aplikacji takiej ilości pamięci rozszerzonej typu extended, jakiej ona wymaga, do granic pamięci systemu włącznie i może spowolnić działanie Twego systemu. Ustawienie 0 zapobiega użyciu przez aplikację pamięci rozszerzonej typu extended, z wyjątkiem obszaru wysokiej pamięci (HMA).

Patrz także

Pamięć XMS dla trybu rozszerzonego 386

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386


Blokada pamięci XMS

Zaznacz pole wyboru tej opcji, jeśli chcesz, żeby pamięć extended przydzielona aplikacji wykorzystywała jedynie pamięć fizyczną. Większość aplikacji pracuje poprawnie przy niezaznaczonej opcji. Pozwala to aplikacji korzystać z pamięci wirtualnej. Jeśli wówczas aplikacja potrzebuje więcej pamięci niż posiada Twój komputer, to najmniej wykorzystywana informacja zostanie przeniesiona na na dysk twardy, zwalniając pamięć.

Istnieją dwa przypadki, w których nie zablokowanie pamięci może spowodować nieprawidłowe działanie aplikacji: kiedy używasz programu rezydentnego lub programu obsługi urządzenia MS-DOS, które korzystają z pamięci rozszerzonej typu extended. Możliwe, że wówczas potrzeba będzie zablokować pamięć XMS i aplikacja będzie korzystała z fizycznie istniejącej pamięci RAM.

Zablokowanie pamięci aplikacji może spowolnić działanie pozostałej części Twego systemu i zmniejszyć ilość dostępnej pamięci.

Obszar wysokiej pamięci (HMA) jest zawsze zablokowany, bez względu na ustawienie opcji Blokada pamięci XMS.

Patrz także

Pamięć EMS dla trybu rozszerzonego 386

Wymogi pamięci dla trybu rozszerzonego 386


Stosowanie obszaru wysokiej pamięci (HMA)

Zaznacz tę opcję, jeśli aplikacja ma mieć dostęp do obszaru wysokiej pamięci (HMA) w Pamięci RAM. Jeśli została zainstalowana pamięć rozszerzona typu extended zgodna ze specyfikacją Lotus/Intel/Microsoft/AST eXtended Memory Specification w wersji 2.0 lub późniejszej, to możesz wykorzystać ustawienie standardowe.

Jeśli w momencie uruchamiania Windows dostępny jest obszar wysokiej pamięci (HMA), to każda aplikacja może mieć w niej przydzielony własny obszar. Należy jednak pamiętać, że obszar wysokiej pamięci (HMA) wykorzystywany jest przez niektóre programy rezydentne, np. oprogramowanie sieci. Jeśli tego typu program wykorzystuje obszar wysokiej pamięci (HMA) w momencie, gdy uruchamiasz Windows w trybie rozszerzonym 386, wówczas żadna inna aplikacja nie może także z niego korzystać.

Zasadniczo możesz zaznaczać tę opcję, ponieważ każda aplikacja ma swój niezależny obszar wysokiej pamięci (HMA). Wyczyść pole wyboru tej opcji, jeśli aplikacja nie wykorzystuje obszaru wysokiej pamięci.

Patrz także

Pamięć EMS

Pamięć XMS dla trybu rozszerzonego 386


Blokada pamięci aplikacji

Zaznaczenie tej opcji spowoduje, że aplikacja w całości będzie się znajdowała w pamięci RAM (żadna jej część nie będzie wymieniana z twardym dyskiem). Przyspieszy to działanie aplikacji, ale spowolni działanie systemu.

Zaznacz tę opcję tylko wtedy, kiedy jest to konieczne, ponieważ ogranicza ona ilość aplikacji, które mogą pracować jednocześnie w Windows. Opcja jest przeznaczona dla aplikacji, których działanie nie może być przerywane przez operacje związane z odczytywaniem informacji z twardego dysku bądź z zapisywaniem na nim.

Opcja ta odnosi się tylko do pamięci konwencjonalnej aplikacji. Blokowanie pamięci XMS i EMS kontrolowane jest przez inne opcje w polu dialogu Opcje zaawansowane.

Patrz także

Blokada pamięci EMS

Blokada pamięci XMS


Pamięć obrazu

Za pomocą tych opcji ustalasz, w jakim trybie wyświetlania ma być uruchomiona aplikacja. Windows przydzieli pamięć sytemu do wyświetlania aplikacji zgodnie z trybem, który wybierzesz. Tryb tekstowy używa mniejszej ilości pamięci, a graficzny o wysokiej rozdzielczości - większej.

Jeżeli wybierzesz opcję, która przydziela zbyt mało pamięci na wyświetlanie informacji, to nie będzie można uruchomić aplikacji bez uprzedniej zmiany opcji. Pojawi się komunikat, że nie ma wystarczającej ilości pamięci do uruchomienia aplikacji.

Niektóre aplikacje mogą pracować w kilku trybach. Jeśli włączysz je w trybie wymagającym mniejszej ilości pamięci lub w trybie pełnoekranowym, to pozostawisz więcej wolnej pamięci, która może być wykorzystana przez inne aplikacje. Jeśli przełączysz je w czasie działania do trybu wymagającego większej ilości pamięci, to może okazać się, że nie ma już wolnej pamięci i wyświetlana informacja zostanie stracona.

Aby uniknąć utraty informacji przy przełączaniu trybów musisz zaznaczyć opcje Wysoka rozdzielczość i Zachowanie pamięci ekranu. Dzięki temu masz zawsze pamięć potrzebną do wyświetlenia aplikacji, bez względu na tryb, w którym działa. Pamięć jest jednak zajęta dla innych aplikacji, nawet kiedy nie jest używana

Niektóre karty graficzne, takie jak Hercules i CGA, mają tylko jeden tryb graficzny i dlatego nie ma znaczenia, czy wybierzesz opcję Niska rozdzielczość, czy Wysoka rozdzielczość.

Patrz także

Opcje ekranu

Zachowanie pamięci obrazu


Opcje ekranu

Ustawienie tej opcji powoduje, że Windows weryfikuje czy wielkości przypisane karcie graficznej są zgodne z odpowiednimi wielkościami ustalonymi dla aplikacji pracującej w określonym trybie (Tekst, Niska rozdzielczość, Wysoka rozdzielczość). Np.: zarówno karta graficzna jak i aplikacja mogą decydować o wyglądzie kursora. Jeśli ich parametry są takie same, to zaznaczanie opcji nie jest konieczne. Jeśli jednak się różnią, aplikacja może być wyświetlana niepoprawnie. Dla większości aplikacji, możesz pozostawić ustawienia standardowe

Nie zaznaczenie żadnej z tych opcji spowoduje, że aplikacja pracująca w trybie pełnoekranowym będzie wyświetlana o wiele szybciej. Może się to jednak odbywać nieprawidłowo. Opcje te nie mają wpływu na aplikację działającą w oknie.

Jeśli żadna opcja nie była wybrana i aplikacja nie jest wyświetlana poprawnie to zaznacz opcję, która odpowiada trybowi, w którym pracuje aplikacja. Jeśli w dalszym ciągu ekran aplikacji nie jest poprawnie przywracany, to wypróbuj kolejno pozostałe opcje.

Zaznaczenie tych opcji nie wpływa na niektóre karty graficzne.

Użyj	Aby

Tekst	Kontrolować wszystkie operacje związane z wyświetlaniem, kiedy aplikacja pracuje w trybie tekstowym.

Niska rozdzielczość	Kontrolować wszystkie operacje związane z wyświetlaniem, kiedy aplikacja pracuje w trybie niskiej rozdzielczości.

Karty działające w trybie CGA mogą pracować w trybie tekstowym i trybie niskiej rozdzielczości.

Wysoka rozdzielczość	Kontrolować wszystkie operacje związane z wyświetlaniem, kiedy aplikacja pracuje w trybie wysokiej rozdzielczości. Większość aplikacji wymaga właśnie tej opcji. Karty VGA i EGA mogą pracować w trybach tekstowym oraz niskiej i wysokiej zdzielczości.

Patrz także

Opcje wyświetlania


Emulacja trybu tekstowego

Wiele aplikacji pracuje w trybie tekstowym, a do wyświetlania informacji korzysta ze standardowych procedur ROM BIOS. Zaznaczenie tej opcji powoduje o wiele szybszą aktualizację ekranu.

Jeśli aplikacja nie będzie wyświetlana poprawnie lub kursor pojawi się w złym miejscu, to wyłącz tę opcję.


Zachowanie pamięci obrazu

Zaznaczenie tej opcji spowoduje przydzielenie pamięci dla aplikacji, zgodnie z trybem wyświetlania, w którym uruchamiana jest aplikacja. Ilość tej pamięci będzie niezmienna w trakcie działania aplikacji nawet, gdy zmienisz tryb.

Niektóre aplikacje mogą pracować w kilku trybach wyświetlania. Jeśli opcja ta nie jest zaznaczona, to Windows przydzieli aplikacji pamięć, zgodnie z trybem wyświetlania, w którym ona pracuje. Przełączenie aplikacji do trybu, który wymaga mniejszej ilości pamięci, spowoduje zwolnienie pamięci i jej wykorzystanie przez inne aplikacje. Jeśli jednak aplikacja zostanie przełączona do trybu, który wymaga większej ilości pamięci, a tej pamięci brakuje, to możesz stracić informację wyświetlaną przez aplikację. (Można ją wyświetlić zwalniając część pamięci.)

Patrz także

Opcje wyświetlania


Szybkie wklejanie

Zaznaczając tę opcję, wybierasz metodę szybkiego wklejania informacji do aplikacji. Niektóre aplikacje nie mogą korzystać z tej metody. Możesz to sprawdzić wklejając informacje ze Schowka do aplikacji. Jeśli operacja przebiega poprawnie, to możesz użyć tej opcji.


Zamknięcie aktywnej aplikacji

Zaznaczając tę opcję pozwalasz, by kończenie pracy Windows automatycznie zamykało aktywną aplikację. Oznacza to, że przed zakończeniem pracy Windows nie musisz jej zamknąć. Ponieważ niektóre aplikacje nie powinny być zamykane w ten sposób, po wybraniu tej opcji Edytor PIF wyświetli komunikat.

Jeśli nie masz pewności, to nie zaznaczaj tej opcji, ponieważ może to spowodować utratę informacji lub zniszczenie plików MS-DOS.

Nigdy nie zaznaczaj tej opcji dla aplikacji, które regularnie zapisują dane na dysku (edytory tekstu, bazy danych, arkusze kalkulacyjne).


Rezerwacja klawiszy skrótu dla trybu rozszerzonego 386

Wybierz pola wyboru tych klawiszy skrótu, które mają działać zgodnie z Twoją aplikacją, a nie z Windows.

Jeśli Twoja aplikacja używa któregoś z tych klawiszy skrótu, to zaznacz właściwe pole.Taki wybór powoduje, że gdy aplikacja jest aktywna, to do klawiszy przypisane są - zamiast funkcji Windows - funkcje aplikacji. Zakończenie pracy aplikacji przywraca klawiszom ich pierwotne funkcje w Windows.


Klawisze skrótu dla aplikacji

Określ, który klawisz skrótu ma czynić aplikację aktywną. W skład klawisza skrótu musi wchodzić ALT lub CTRL. Dozwolone jest użycie (lecz tylko wraz z poprzednio wymienionymi) klawisza SHIFT. Nie wolno natomiast wykorzystywać klawiszy ESC, ENTER, TAB, SPACJA, PRINT SCREEN i BACKSPACE. Np. możesz poprawnym klawiszem skrótu jest kombinacja: CTRL+Y, ALT+F4, CTRL+SHIFT+F11 lub CTRL+ALT+7.

Aby określić klawisz skrótu, naciśnij kombinację klawiszy, których chcesz używać. Naciśnięcie niepoprawnej kombinacji spowoduje pojawienie się pola dialogu. Aby usunąć definicję klawisza skrótu naciśnij klawisz BACKSPACE lub klawisze SHIFT+BACKSPACE bądź pozostaw pole puste.W celu zmiany definicji klawiszy wciśnij SPACJĘ, SPACJĘ+SHIFT lub pozostaw to pole pustym. (To jest jedyna możliwość edycji tej opcji.)

Ponieważ zdefiniowane klawisze działają w całym systemie, inne aplikacje nie mogą używać tej kombinacjj klawiszy. Jeśli klawisz skrótu jest w konflikcie z klawiszem szybkiego dostępu (w aplikacji lub polu dialogu), to działanie klawisza szybkiego dostępu jest wyłączone.

Możesz także zdefiniować klawisz skrótu za pomocą Menedżera programów, używając dostępnego w menu Plik polecenia Właściwości. Ustawienia zdefiniowane w Menedżerze programów zastępują ustawienia określone w Edytorze PIF.

Patrz także

Rezerwacja klawiszy skrótu dla trybu rozszerzonego 386


Przycisk zaawansowane

Naciśnięcie tego przycisku spowoduje wyświetlenie pola dialogu Opcje zaawansowane.